martes, 30 de junio de 2009

Propuesta para Plan Especial POULO Vigo

Concurso para la redacción de Plan Especial de Reforma interior de la APR A-5-31 POULO. PXOM VIGO.

Propuesta Febrero 2009
GANADO CONCURSO JUNIO 2009




550 m con crujía de 18 m dá aprox 60.000 m2 de edificación en altura.
Vivenda unifamiliar 23.000 m2 de chan
Zv e equipamento 26.000 m2 de chan



Supostos os movementos de terra ocasionados pola importante sección da Ronda, a pendente media do terreo resultante sitúase entre o 25-30%.



Prantéxase un percorrido interno, en anel enlazado co viario existente, mediante rúas de reducida sección no referente ao tráfico, e amplas no peonil pola súa continuidade cos espazos verdes e dotacionais, co que se converten en paseos a bordo de zona pública e servindo, para o tráfico, tanto para o acceso aos edificios dotacionais como para o acceso ás vivendas de tipoloxía colectiva. O trazado destas sitúase sobre as curvas de nivel presentando un trazado horizontal que beneficia ao paseo e a práctica de deportes e conectan co viario existente en zonas en que este non está demasiado asfixiado polas edificacións e ten unha sección suficiente.

Optouse por non utilizar as roldas como acceso nin apoiarse nelas para o trazado dos viarios interiores, excepto un punto de conexión nunha das rotondas prevista,
por preferir darlle ao ámbito un maior carácter propio , de centralidade, envorcándose sobre si mesmo.

Os edificios dotacionais intégranse nesta Zona verde central, envorcados cara á rúa superior ou inferior con distintos criterios de implantación segundo pendente, aproveitándose das vistas, axudando a que a Zona verde sexa algo máis que ésto, crendo unha relación simbiótica cos servizos que achegan fluxo de xente e xa que logo dotan á zona verde de carácter de parque urbano.

Por esta desexable relación, non se diferencian na proposta as parcelas ou zonas destinadas a zona verde e equipamento, expresando a vontade de integración entre ambas.

Unha serie de percorridos serpenteantes a diferentes cotas poderán domar o espazo verde que ha de resolver uns 15 m de diferenza de cota.

A edificación multifamiliar apóiase nestes pequenos viarios propostos a bordo da zona verde e equipamento, envorcándose a estes e afastándose do tráfico das Roldas.



A diferenza de cota do terreo permite que todas as edificacións aprovéitense das vistas e dunha situación de illamento visual entre vivendas, o que permite un aproveitamento visual do exterior desde o interior das vivendas sen as habituais trabas provocadas pola preservación da intimidade. Exponse, como posible materialización da proposta,edificios lineais por este motivo e porque a estreiteza do fondo edificable provoca menores problemas de pendente que o terreo cuircundante poderá resolver sen problemas, dado que a franxa de terreo destinado a estas ten profundidades de entre 30 a 50m.

A orientación dos edificios N-S, coloca as orientacións das estancias das vivendas a Leste e Oeste. A posibilidade de resolver os edificios con terrazas ata aterrazando os propios edificios podería aproveitar as vantaxes de orientación e vistas que presentan as edificacións.

As vivendas unifamiliares exponse cunha tipoloxía compacta e que situa a edificación a fronte de rúa, consolidando un aspecto contínuo e denso cara ás mesmas, que permitan ou provoquen a localización de usos compatibles: tendas, talleres, etc co obxecto de incentivar un tecido propio de pequena vila. A diferenza de pendente será resolta así na traseira das parcelas. Estas apóianse sobre o viario existente,ampliando a súa sección, respectando, ademais da tipoloxía, a trama urbana preexistente e provocando unha transición suave, ata o punto que o permite unha actuación destas características.

Unha pequena franxa verde na zona máis baixa do ámbito do PERI absorbe os movementos de terra que provocará o trazado da Rolda na parte máis baixa de ámbito, ademais de poder proporcionar mediante a plantación de arboledo unha barreira acústica

A outra pequena zona verde, máis desvinculada da organización do ámbito, exponse envorcada cara a unha área lindeira, densa, pero carente de servizos, podendo tamén unha parte da percela ser destinada a equipamentos unha vez determinadas estas dotacións e xa que logo a súa localización ótima, máis íntima cara ao ámbito da actuación ou con vocación de cubrir as necesidades da poboación das áreas lindeiras.


miércoles, 21 de enero de 2009

Santiago 7. Vigo

Reforma de local para oficina en el Casco Vello. Vigo
Proyecto Mayo 2005


El edificio al que pertenece el local está en el ámbito del PERI Casco Vello de Vigo, estando catalogado como de conservación básica, por lo que está permitida la rehabilitación.

Los mayores valores del local son su espacio único y su sencillez constructiva que hace de los elementos estructurales elementos de acabado. El perdurar de esta sencillez se convierte en objetivo, optándose por efectuar la limpieza y reparaciones necesarias tendentes a su conservación y limitar la reforma a lo estrictamente necesario para su mejora funcional y de habitabilidad, diferenciándose radicalmente de lo conservable.





Lo nuevo se limita a un “panel técnico” que da apoyo a las necesidades de instalaciones y las estanterías que, apoyadas también en él, permiten dividir el espacio sin fragmentarlo. El panel es un trasdosado grueso que no llega al suelo y se distancia del techo, al igual que las estanterías. De igual manera, el necesario cambio del suelo no llega a las paredes.




Dado el pésimo estado de la carpintería exterior su reparación no es posible, obligando a la ejecución de unas puertas. Estas se realizan con el criterio de que, sin prejuzgar o condicionar actuaciones futuras tendentes a la armonización del conjunto de la fachada, se caractericen por su neutralidad y eviten el negativo efecto que resultaría de una elaborada carpintería nueva destacando sobre el resto del edificio. La neutralidad de la carpintería propuesta refuerza el valor del hueco en la composición de la fachada eludiendo la caracterización que del hueco definen el despiece, color, brillo y demás características.


martes, 20 de enero de 2009

Cerro Muriano

Propuesta para concurso con intervención de jurado
Marzo 2008




Las bases del entorno existente se reelaboran de manera que la propuesta parte de una base sólida de integración que debe adaptarse a dos condiciones diferenciadoras que enmarcan la actuación respecto a ese entorno: la excesiva estrechez de la parcela resultante de la alta densidad de vivienda requerida y la actuación anómalamente conjunta en una zona proporcionalmente amplia.

La densificación, como primer criterio de sostenibilidad, se ve en este caso acompañada de la homología de la traza ocupada tradicional, configurando patios de sol y sombra que permiten tanto el aprovechamiento energético invernal como el frescor veraniego por ventilación natural.

Dado la amplitud de viviendas programadas en la intervención, los datos de planeamiento muestran generosidad en la edificabilidad pero una dirigida configuración de parcela muy estrecha y de fondo justo.
Se opta por una parcelación ajustada al mínimo exigible, dejando en los testeros parcelas más grandes que den mejor cabida a las exigencias en planta baja de las viviendas adaptadas y normalizadas.

El perfil recompone sus alturas para evitar el escalonamiento entre parcelas que aparecería como continuo en conjunto.








Se plantean las viviendas con un desarrollo en medias plantas consiguiendo una fluidez espacial que minimiza la indeseada compartimentación excesiva del espacio en viviendas en varias plantas y de pequeño tamaño. También se opta por ocupar la mayor parte de la parcela hacia el fondo trasladando el espacio libre (patio o terraza) a la parte superior de las viviendas. En el frente, el vuelo de las edificaciones y el retranqueo configuran un espacio susceptible de ser utilizado como garaje o jardín.
La configuración interior unifica las zonas de servicio permitiendo, además del programa estricto de vivienda protegida de tres dormitorios, una variedad de particiones y posibles usos adaptables a las necesidades de los ocupantes.

Evitar la monotonía, la excesiva repetición, la necesidad de identificación de la propia vivienda, se resuelven con la alteración del ritmo de huecos y sus posibles acabados de reja, balcón, parasol, al tiempo que el perfil del conjunto se deforma en su arista superior consiguiendo una continuidad que resuelve el escalonamiento entre parcelas. De esta manera el barrio tiene una identidad propia dentro de las raíces del lugar, al tiempo que cada vivienda mantiene su singularidad sin desligarse del conjunto.

El decalaje vertical entre parte anterior y posterior de la vivienda tipo se debe a la pobreza del terreno, con mucho relleno antrópico a vaciar. Adaptación al terreno, racionalidad de la estructura, multiplicidad de uso técnico de los materiales, uso de construcción estándar, minimización de los recorridos de instalaciones y agrupación de las mismas, todo ello contribuye a una ejecución y acabados perfectamente controlables, duraderos y económicos.